Dlaczego wszyscy rozmawiają z Magdą? Historia Anny, która każdego dnia czuła się niewidzialna...
Anna lubiła swoją pracę. Była sumienna, uprzejma i zawsze starała się pomagać innym. Nie należała do osób, które muszą być w centrum uwagi, ale marzyła o czymś bardzo prostym – chciała czuć, że jest częścią zespołu. Każdego dnia około południa pracownicy schodzili się do firmowej stołówki. Anna siadała przy stoliku razem z Magdą, koleżanką z pracy, z którą dobrze się dogadywała. To właśnie wtedy zaczynało się coś, co z dnia na dzień coraz bardziej ją bolało. Do stolika podchodzili kolejni współpracownicy. Pytali Magdę, jak minął jej weekend, wspominali wspólne projekty, żartowali i opowiadali o codziennych sprawach. Anna siedziała tuż obok. Słyszała każde słowo. Uśmiechała się, ale w środku czuła narastający smutek. Nikt nie pytał jej, jak się czuje. Nikt nie interesował się tym, co robiła po pracy. Coraz częściej miała wrażenie, że jest jedynie tłem dla rozmów innych ludzi.
Wracając do swojego biurka, zadawała sobie pytania, które zna wiele osób. Czy jestem nudna? Czy coś jest ze mną nie tak? Dlaczego nikt nie pyta mnie o zdanie? Dlaczego wszyscy wybierają właśnie Magdę?
Im częściej o tym myślała, tym bardziej zaczynała wierzyć, że problem tkwi w niej samej. Patrzyła na Magdę i widziała kobietę młodszą, bardziej pewną siebie i, jak jej się wydawało, ładniejszą. Doszła do wniosku, że właśnie dlatego wszyscy chcą z nią rozmawiać. Nie wiedziała jednak, że jej umysł zaczął tworzyć obraz rzeczywistości, który niekoniecznie miał wiele wspólnego z prawdą.
Psycholog Leon Festinger już dawno opisał zjawisko porównań społecznych. Udowodnił, że ludzie niemal automatycznie porównują się z osobami znajdującymi się najbliżej nich. Problem polega na tym, że zazwyczaj zestawiamy własne słabości z najmocniejszymi stronami drugiego człowieka. Anna widziała tylko to, że Magda jest często zagadywana przez współpracowników. Nie dostrzegała natomiast, że Magda pracowała w firmie 5 lat dłużej, uczestniczyła w większej liczbie projektów i od dawna budowała relacje z zespołem. To ona pierwsza mówiła „dzień dobry”, pytała innych o samopoczucie i interesowała się ich życiem i jak ktoś miał z biura urodziny to Magda o tym pamiętała i przynosiła dla tej osoby słodycze. Warto pamiętać to właśnie, że takie codzienne rozmowy dobre relacje w pracy a nie sam wygląd człowieka.
Badania psychologa Roberta Zajonca dotyczące efektu częstej ekspozycji pokazują, że im częściej kontaktujemy się z daną osobą, tym bardziej ją lubimy. Nie chodzi o spektakularne rozmowy czy wyjątkowe wydarzenia. Wystarczą krótkie, codzienne interakcje, aby między ludźmi zaczęło rodzić się zaufanie i sympatia. Anna nie wiedziała o tym mechanizmie, dlatego błędnie uznała, że o wszystkim decyduje uroda lub wiek.
Najbardziej bolało ją jednak coś zupełnie innego. Zaczęła wierzyć, że skoro inni rozmawiają z Magdą, a nie z nią, to znaczy, że jest nieważna. Z każdym dniem podczas lunchu stawała się coraz cichsza. Coraz rzadziej patrzyła ludziom w oczy. Przestawała zabierać głos i czekała, aż ktoś pierwszy się odezwie. Psychologowie nazywają takie zjawisko samospełniającą się przepowiednią. Jeżeli człowiek jest przekonany, że zostanie pominięty, często nieświadomie zaczyna zachowywać się w sposób, który utrudnia innym nawiązanie kontaktu. Współpracownicy mogli odbierać Annę jako osobę, która nie ma ochoty rozmawiać, choć w rzeczywistości bardzo pragnęła, aby ktoś ją zauważył.
Co mogłaby zrobić?
Po pierwsze, przestać oceniać swoją wartość przez pryzmat popularności Magdy. To, że ktoś częściej prowadzi rozmowy z jedną osobą, nie oznacza, że druga jest mniej interesująca. Relacje rozwijają się z różnych powodów – wspólnych doświadczeń, podobnych zainteresowań czy po prostu dłuższej znajomości.
Po drugie, warto zacząć wykonywać niewielkie kroki. Nie trzeba od razu stawać się duszą towarzystwa. Wystarczy zapytać współpracownika o projekt, pochwalić czyjąś prezentację, zainteresować się hobby kolegi lub skomentować wydarzenia z życia firmy. Tak właśnie rodzą się codzienne relacje.
Po trzecie, dobrze jest przyjrzeć się własnym myślom. Kiedy Anna mówi sobie: „Jestem niewidzialna”, powinna zadać sobie pytanie: „Czy naprawdę mam na to dowody?”. Być może rano ktoś się z nią przywitał, koleżanka poprosiła ją o pomoc albo przełożony pochwalił jej pracę. Nasz mózg znacznie silniej zapamiętuje sytuacje bolesne niż neutralne, dlatego łatwo tworzy przekonanie, że jesteśmy ignorowani przez wszystkich.
Warto również pamiętać, że relacje nie powstają w ciągu jednego dnia. Badania psychologa Johna A. Halla pokazują, że przyjaźń i poczucie bliskości wymagają wielu godzin wspólnie spędzonego czasu oraz licznych, krótkich interakcji. Nie trzeba być najbardziej rozmowną osobą w firmie, aby zbudować dobre relacje. Często wystarczy życzliwość, cierpliwość i autentyczne zainteresowanie drugim człowiekiem.
Historia Anny pokazuje coś niezwykle ważnego. Czasami największym przeciwnikiem nie są inni ludzie, lecz nasze własne przekonania. Gdy uwierzymy, że jesteśmy niewidzialni, zaczynamy zachowywać się tak, jakbyśmy naprawdę znikali z pola widzenia. Tymczasem większość ludzi nie odrzuca nas świadomie. Po prostu nie zawsze zauważa sygnały, że chcemy nawiązać kontakt. Anna nie musi być młodsza ani bardziej podobna do Magdy. Nie musi nikogo udawać ani z nikim rywalizować. Najtrwalsze relacje rodzą się nie z popularności, lecz z autentyczności, życzliwości i cierpliwości. To właśnie te cechy sprawiają, że z czasem ludzie zaczynają dostrzegać nie tylko twarz człowieka, ale przede wszystkim jego obecność.
Badania naukowe potwierdzające opisane zjawiska obejmują teorię porównań społecznych Leona Festingera (1954), efekt częstej ekspozycji Roberta Zajonca (1968), badania Johna A. Halla (2019) dotyczące powstawania przyjaźni oraz prace Marka R. Leary'ego nad potrzebą przynależności i wpływem akceptacji społecznej na samoocenę. Wszystkie one pokazują, że poczucie bycia niewidzialnym nie musi oznaczać rzeczywistego odrzucenia. Często jest wynikiem sposobu, w jaki interpretujemy zachowanie innych ludzi. Na szczęście tę perspektywę można zmienić, a wraz z nią zmienia się także sposób budowania relacji z otoczeniem.
Na ten temat jeszcze napiszę...
Jeśli masz problem warto do mnie napisać dobrycoach@wp.pl
Dziękuję że czytacie mój blog, dziękuję za emaile.
Oprócz pisania bloga chciałabym moim Czytelnikom polecić zakupy na Allegro u Sarinoko. Tam ostatnio kupiłam cenną filiżankę Miśnia w bardzo dobrej cenie w licytacji i piękne kolczyki też w przystępnej cenie Wystarczy kliknąć na niebieski napis Sarinoko i obejrzeć piękne rzeczy... piękną biżuterię i wspaniałą porcelanę OTO LINK TRZEBA GO SKOPIOWAĆ LUB WPISAĆ W GOOGLE HASŁO SARINOKO To link do skopiowania https://allegro.pl/uzytkownik/SARINOKO
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz